Parę takich gier w świecie jest, do których drygu po prostu nie posiadam. Z kilku wyrosłem, w jedną nie zagram nigdy w życiu, inne to nie moja bajka. Wyrzucę z siebie kupkę wstydu i przedstawię 5 gier w które nie potrafię grać.

Wielu strzelaninom brakuje realizmu tym bardziej nastawionym na rozgrywkę wieloosobową. Battlefield przytłacza rozmiarem i destrukcją, Modern Warfare mapami i osprzętem, ale nie są to gry, które choć w niewielkim stopniu zbliżają się do tego co można odczuć na wojnie. Tam króluje adrenalina, a o życiu decydują pojedyncze, czasami szalone ruchy. Nie boisz się śmierci, bo masz towarzysza za którego odpowiadasz, nawet własnym życiem. Tego, hitowym shooterom brakuje, ale teraz dziurę po America's Army 3 próbuje załatać Insurgency. Powiem Wam, że cholernie dobra to strzelanka.

Sprawa Trynkiewicza jest głośna jak wrzask dziewicy na murzyńskiej plaży nudystów. Duża to sprawa, rzekłaby dojrzalsza i ma rację, a media z telewizją na czele zaciera rączki, bo przez następne dni/tygodnie trąbić będzie tylko o tym. Zapomniałbym, są jeszcze nietrzeźwi kierowcy, Owsiak i Ukraina(z tym, że to akurat ważne) czyli absolutny top naszej ramówki informacyjnej. Szkoda, że niezmienna ona od prawie miesiąca.

By nie mieć żadnych wątpliwości na wstępnie określę, że dzieciństwo to pojęcie względne i dla jednych może trwać dalej, a innym zakończyło się wraz z socjalizmem w Polsce. Swoje lata młodu kojarzę przez pryzmat kilku tytułów i tak mniej więcej kończą się one w okolicach 2004-2005 roku. Wiecie, jak człowiek ma 11 lat to już nastolatek i trzeba parę barów i dupeczek odwiedzić.

1. Unreal Tournament

Gdybym któryś ksiądz zobaczył, że 6 latek gra w coś takiego to egzorcystów by nie starczyło. Nie wiem kto i kiedy dopuścił mnie do tego tytułu, ale dziękuję mu za tą przyjemność. Unreal Tournament jest jedną z gier, które zapamiętam za brutalność, miodność i ćwiczenie refleksu do granic możliwości. Na pewno nie wiedziałem jak zwą się kończyny latające po mapie, ale Rocket Lunchera miałem w jednym paluszku, a Minigunem robiłem cedzak z oponentów. Masa zabawy przy różnych modyfikacjach no i te pojedynki z tatą o to kto pierwszy przejdzie cały turniej. Dziś te boty nie są wyzwaniem, ale kiedyś nie potrzebowałem internetu by wczuć się w zabawę. Pierwszy tytuł jaki mi przyszedł do głowy, pewnie z uwagi na kontrowersje i wczesny etap życia na jakim zacząłem obcowanie z tak dużą dawką przemocy. Dumnie mogę powiedzieć, że gry nie są motorem napędowym morderców i nie kreują psycholi. Chociaż czasami potrafi mi się dziwnie uśmiechać.

2. GTA 3

Jak zawsze graliśmy w gałę na osiedlu dopóty było ją widać, było około 22:00. Szliśmy do domów i dyskutowaliśmy o tym co następnego dnia będziemy robić, wiecie wakacje i te sprawy. Kumpel powiedział, że jak mam czystą płytę to nagra mi super grę(czułem się jakbym kupował prochy). W sumie do stracenia miałem tylko krążek, poszedłem do chaty, wziąłem i czekałem bite 40 minut zanim to ustrojstwo się zgra. *Wróciłem do domu i wakacje były dla mnie skończone.

Wtedy poznałem co to jest crack i jak należy go zainstalować do folderu z grą. GODZINA zabawy by to odpalić, a kopiuje się mały pliczek. Wolałem nie wiedzieć jak to działa, ale czułem się, że coś we mnie pęka. Takie pirackie rozdziewiczenie w hardcorowej praktyce. Zgrałem, wgrałem i przegrałem życie. Kradzież samochodów, strzelaniny z policją, pościgi, sex z dziwką na plaży, strzelaniny na dachu, sex z dziwką na plaży w kradzionym samochodzie podczas strzelaniny z policją na dachu budki ratownika. Istna masakra, ta wolność jaką poznałem i możliwość robienia czego sobie zapragnę była chyba moją pierwszą definicją orgazmu. Do teraz przy włączaniu gry mam ciarki i pamiętam chyba każdą misję.

No i oczywiście najlepsze radio/soundtrack EVER:

3. Lego Racers 

Chyba jedyna gra w którą mogłem prawnie zagrać w tamtym czasie. Brakowało krwi, dziwek i wolności, a dziś poziom trudności wygląda jak żart, ale kiedyś to była mega zabawa. Klockami Lego jarał się każdy dzieciak, a wtedy wyglądały one jeszcze w miarę normalnie. Pierwsza ścigałka w jaką grałem, a split screen dostarczał całej masy grywalności. Idealna pozycja do pogrania z dziewczyną, która lekko mówiąc nie ogarnia bardziej zaawansowanych tytułów.

4. Heroes of Might & Magic 3

Gra tak legendarna, że nazwa trybu hot seat wystarczy za komentarz. Absolutny kult wśród pecetowców i nieodzowny element każdego męskiego spotkania u kumpla. Wciągająca rozbudowa swojego zamku, armii i pokonywanie NPC by pod koniec stoczyć bój z żywym graczem. Turówka ciepło robiąca większości serc, a warto pamiętać, że w tego typu grach pojedynek z czterem koleżkami jest nużący. Każdy mozolnie wykonuje swoje tury i strategicznie atakuje rywala. Rekompensata jest tego warta, bo pokonać kumpla własną armią to coś czego się długo nie zapomina. Oj grało się, grało.

5. Call of Duty

Pierwsza odsłona cyklu w sumie zapadła mi w pamięci głównie przez pojedynki w sieci. Była to pierwsza gra w której miałem swój klan, byłem aż tak dobry. Z wiekiem kolagen się wypłukuje, stawy nie takie i gdzieś ten refleks poszedł w książki, ale to co w pamięci zostanie na zawsze. Akcje na serwerze 5vs5 gdzie do dyspozycji tylko snajperka - cud, miód cała beczka. Jeżeli chodzi o singla to głównie pamiętam akcje w Stalingradzie i to jak bardzo próbowałem zdobyć broń. 

Wiecie, wtedy nie ogarniałem, że to skrypt i szukałem pukawki w takich miejscach, że mapy brakowało. Bądź co bądź atmosfera była taka jaką lubię, lepka, gęsta i czerwona. Kiedyś na prawdę myślałem, że wojna mogła tak wyglądać. Cóż, gimby zawsze będą miały swoje ideały, wzorce i przekonania. Dobrze, że niektórych się pozbywamy.

To takie moje 5 gier, które po rzuceniu hasła - dzieciństwo - przychodzi mi do głowy. Bez zbędnego zastanawiania. Chętnie dowiem się w co Wy zagrywaliście się za czasów "pieluchy".

W świecie menadżerów piłkarskich od lat król jest tylko jeden. Naturalnym jest, że nie ma mowy o elekcyjnych wyborach z racji tego, że konkurencja stoi w miejscu, a i do poziomu władcy brakuje sporo. Football Manager 2014 wydaje się być idealną odsłoną dla ludzi, którzy siedzą jeszcze na starszych edycjach pokroju 2012 czy nawet 2011. Jak to bywa u Sports Interactive zmiany w stosunku do numerka 13 są oczywiście widoczne, ale raczej mamy do czynienia ze skrupulatnie przemyślaną ewolucją marki, a niżeli rewolucją. 

Batman to superbohater, którym może być każdy. Nie ma żadnych nadnaturalnych mocy chyba, że za takie uważacie miliony na koncie, bo przecież ponoć pieniądz to moc. Nolan stworzył trylogię, która przyciągnęła miliony do kin, a Rocksteady uczyniło to samo z grami. Trzecia część tworzona przez Warner Bros. Montreal dotrzymuje kroku poprzednikom. Nie zawsze jednak dotrzymanie kroku oznacza rozwój, a dobitnie uświadomili mi to autorzy tej części. Zdecydowanie obrali nie ten tor. 

Prosto z mostu, najmocniejszy element gry trzyma nas w garści od początku do samego zamknięcia historii. Nie lubię recenzji, które sztywno zaczynają się od przedstawienia fabuły, ale tutaj jestem bezsilny. Panowie z Warner Bros. stworzyli kawał dobrego kina akcji z kilkoma zwrotami akcji, a opowiedziana historia jest spójna i kleista niczym... dobra podarujemy sobie dziwne porównania.  

Wszystko rozgrywa się w noc wigilijną kiedy to Czarna Maska werbuje kilku bardzo dobrze znanych łotrzyków z uniwersum by Ci zabili Batmana. Znajdzie się miejsce dla Bane'a, Deathstroka, Killer Crocka, a nawet Jokera. Prócz nich między nasze pięści nawiną się oczywiście łotry Jokera, Czarnej Maski i skorumpowani gliniarze Gotham. Wszystko przedstawia się niezwykle prosto, ale gwarantuję, że wiele elementów nie jest tak oczywistych.  

Cieszą smaczki zaimplementowane w grę, bo jak wiemy Arkham Origins dzieje się ok. 5 lat przed Arkham Asylum. Batman jest jeszcze młody, uczy się dopiero pokory i bycia Mrocznym Rycerzem, a śledzenie tej przemiany jest niezwykle wciągające. Przyjemne jest, że w wątku fabularnym pojawiają się epizodyczne postaci, które odegrają ważną rolę później. Zobaczycie jak Joker poznał Harley Queen, chwilową rolę córki Gordona czy wreszcie przymierze jakie zawrze Batman z komisarzem. Tak jak mówiłem, są to detale w ogólnej całości, ale dają poczucie świadomości, że gra sama wie czym jest. Scenarzyści ewidentnie mieli pomysł, a znamy przypadki gdzie prequel to kolejna część kolejnej części. 

Dobrym fundamentem jest zrobienie z Batmana ofiary i poczucie ciągłej inwigilacji ze strony asasynów, ale jest mały problem. Ośmioro z nich to tylko liczby na papierze, faktyczny udział w fabule mają może ze 4-5 postaci, a i jedna(Świetlik) wrzucona jest w oś fabuły tak na siłę, że aż prosi się o wytłumaczenie. Z każdym z nich stoczymy walkę i tutaj równia także jest niezwykle pochyła. Starcie z Electrocutionerem jest prawdopodobnie żartem twórców lub pretekstem by dać nam jego rękawice, druga faza pojedynku finałowego trzyma poziom, reszta to albo klepanka albo nie warte zapamiętania. Wspomnę jeszcze, że nigdy podczas zwykłego przemieszczania się po Gotham nie natraficie na łowców. Pojawiają się oni w przypadku filmików przerywnikowych i faktycznie zaskakują pozytywnie, bo urozmaicają sceny i dodają pikanterii, ale znowu pytanie. Czy nie łatwiej jest ściągnąć gacka podczas swobodnego szybowania? Zwłaszcza, że jeden z zabójców to świetny strzelec wyborowy. 

Sama gęstość atmosfery i kierunek jaki obrali twórcy mnie osobiście podobał się i przypadnie do gustu tym, którzy lubą Batmana, ale nie znają każdego komiksowego cytatu na pamięć. Są niedociągnięcia i nieścisłości, a o tym można poczytać w sieci, jednak na opakowaniu gry nigdy nie było napisane, że znajomość komiksów czy filmów jest wymagana. Nawet lepiej jeżeli zaczniecie grać w Arkham Origins jako pierwszą waszą część, ale to akurat logiczne zważywszy, że to prequel. 

Rozgrywka 

Bardzo trudne zadanie mieli programiści ze studia w Montrealu, bo stanęli twarzą w twarz z niezwykłym problemem. Tworząc kolejną część nie łatwo popaść w rynkowy dobrobyt i kopiować poprzedniczki, czy jest to wada w przypadku gdy dwie odsłony wcześniej wszystko grało?  

Rozgrywka nie różni się zasadniczo tym co wyewoluowało przy okazji Arkham City. Dostajemy tylko w tym wypadku większy obszar, bo teraz poruszamy się po całej metropolii, a nie wydzielonej części. Drugim większym urozmaiceniem są dość złożone etapy detektywistyczne, które aktywujemy jako misje poboczne. Warto słów kilka opowiedzieć, bo nie są to tak banalne rzeczy jak szukanie śladów krwi, ale sekwencje wieloetapowe w których autorzy dali nam do pomyślenia. Przykładowo jedna ze zbrodni miała miejsce na dachu wieżowca, ofiara spadła na ulicę i tylko możemy się domyślać gdzie szukać poszlak, na jakim piętrze. Po uzbieraniu odpowiedniej ilości dowodów można przewinąć całą retrospekcję zdarzenia i odszukiwać kluczowych dla śledztwa obiektów. Ci grający w Remember Me będą kojarzyć ten element. 

Najmiodniejszym aspektem całej gry jest nadal bardzo płynny model walki. To co zaprojektowało Rocksteady jest bez dwóch zdań nie do podrobienia i opiera się każdej próbie zmiany. Każdy wyprowadzony cios ma odpowiednią siłę i czujemy łamane kości oponentów, walka jest efektowna, a kontry naturalnie płynne. Czepić się można głupiego latania po całym obszarze starcia(przeskakujemy jakieś 10 metrów od przeciwnika do przeciwnika), ale ma to zapewnić elastyczność i nie frustrować. Doszło kilka nowych animacji, jednak jest to dalej ten sam strasznie przyjemny model klepania po twarzy. Same starcia są trudniejsze niż w poprzednich odsłonach i postawiono w nich na ilość wrogów do oklepania. Widać to dobitnie pod koniec gry gdzie tłuczemy się już z około 15 osobowymi grupami, a kilku z oprychów to przepakowane bydlaki oraz klony Bane'a.  

Duże baty należą się autorom za koszmarne zaprojektowanie miasta i podróżowania przez nie. Obszar jest bardzo duży i ładny, ale tylko do momentu gdy obserwujemy je z lotu. Ja rozumiem, że Wigilia i mało komu chce się wyjść na miasto, ale takiej pustki w otwartym świecie nie było od czasu... wyłączenia przechodniów w GTA IV by uzyskać 30FPSów? Może delikatnie przesadzam, ale jak określić fakt, że na ulicę zejdziemy tylko po to by oklepać zbirów lub policjantów? Ani jednego pojazdu poruszającego się, ni żywej cywilnej duszy, gdyby chociaż przestępcy ruszali się z miejsca i łazili. Fatalne jest także poruszanie się za pomocą linki Batmana, którą chwytamy się krawędzi i wywindujemy w celu dalszego płynnego szybowania. No właśnie tej płynności brakuje, bo strasznie dużo jest miejsc gdzie po prostu zaczepić się nie możemy. Niestety nie ma na to wyjaśnienia, bo po prostu się nie da. Ile razy zdenerwowany musiałem zejść na ziemię, przejść kilka metrów by dopiero zahaczyć o gzyms to już nawet nie wspominam. Strasznie irytujące tak samo jak śmiesznie mała ilość dostępnych miejsc do szybkiej podróży. Po co z niej korzystać skoro punkty są oddalone od miejsc misji tak daleko, a i gra może się zawiesić podczas filmiku ładującego. 

Bugi 

Na wstępie już mówię, że ja sam natrafiłem tylko na jeden krytyczny bug i to ten właśnie z zawieszającą się scenką. Nie trzeba dużo szukać by znaleźć przykłady innych, które uniemożliwiają ukończenie całej gry, bo Batman nie potrafi nagle wspiąć się na szyb wentylacyjny. Oczywiście łatki są w drodze lub nawet już wydane, ale po każdym urazie zostaje blizna. Obowiązek nakazuje ostrzec Was przed licznymi błędami i problemami ze stabilnością gry. Na każdej platformie można doszukać się jakiegoś innego problemu. Zawieszająca się konsola, usunięcie stanów rozgrywki, niepojawiający się ostatni boss w grze podczas walki z nim, zapętlające się kwestie dialogowe Batmana. Dosłownie jest to wierzchołek góry lodowej, bo przy takim stopniu zabugowania gry wspominanie o przenikających ściany kończynach, głupich zachowaniach oponentów czy blokowaniu się bohaterów na obiektach  jest zwykłym czepianiem detali.  

Autorzy dali kolejny popis nieumiejętnego testowania gry i uruchomili w trybie lawinowym dyskusje na temat etyki programistów i wydawców. Wyobrażacie sobie kilkanaście lat temu grę, która miałaby jakieś niedoróbki lub crash dumpy? Kolejny przykład, że internet niestety w niektórych przypadkach niszczy tą piękną branżę, bo po co pracować dłużej? Lepiej wydać szybko z błędami i wrzucić do sieci łatki, które naprawią jedną ważną rzecz, a zepsują kilka mniejszych. Kurczę, serio współczuję tym którym błąd z wentylacją uniemożliwił ukończenie gry, straszna męka i irytacja. 

Oprawa 

Wygląd nowego Gacka to sprawa bardzo mocno związana z fabularnymi aspektami. Mogę powiedzieć, że jest bardzo klimatycznie. Wigilia, śnieg, świąteczne ozdoby na budynkach dodają uroku, a podczas szybowania możemy napawać się ładnym i ciężkim Gotham. Prawdopodobnie tak wyglądałoby to miasto w rzeczywistości, brudne, ciężkie i przytłaczające. Nie jest to graficzny gejzer, ale czego oczekiwać od Unreal Enginu 3 zwłaszcza, że następna generacja jest już za winklem. Denerwuje tylko przypadłość tego silnika jaką jest dość częsty pop-up tekstur, czyli pojawianie się ich tuż przed naszym nosem lub doczytywanie ich w wyższej rozdzielczości na naszych oczach. Wiecie, budynek najpierw jest kwadratowy, później w kolorze cegły, a na końcu widać samą fakturę materiału z jakiego jest wykonany. Głównie autorzy mieli skupić się na dopasowaniu klimatu oprawy do samej fabuły i atmosfery świąt i to im wyszło, przecież śnieg i Wigilia to przepis na imersyjny sukces. 

Joker nie jest już tym samym Jokerem. To zdanie pięknie podkreśla zmiany jakie zaszły w tej odsłonie, bo Mark Hamill nie podkłada już głosu temu wariatowi. Nowy aktor miał nie lada wyzwanie i podołał mu, ale osobiście brakowało mi tego czegoś. Nie wiem czy rozumiecie, ale jeżeli ktoś jest utożsamiany całe życie z jedną postacią i odgrywa ją genialnie to w moim odczuciu powinien robić to dalej. Niestety decyzje podjęte i trzeba się przyzwyczaić. Co do samej gry aktorskiej nie ma co zarzucić, emocje i wyrazistość są, a najbardziej przypodobała mi się emocjonalna scena gdy Batman kłóci się z Alfredem czuć wtedy gniew i właśnie owe emocje. Reszta odgłosów jest jak najbardziej w porządku i nie ma obaw o eksplozję uszu, a na uwagę zasługuje także muzyka. Dobrana świetnie i dobitnie podkreśla sceny przerywnikowe. 

Podsumowanie 

Nikogo nie skłamię jeżeli powiem, że nowy Batman przypadł mi do gustu ze względu na sympatię do tej postaci. Przykro mi niestety mówić, ale nie mogę wystawiać oceny tak bardzo stronniczo, a nowa odsłona nie jest bez wad. Przede wszystkim brakuje świeżych pomysłów, a wręcz można mówić, że Arkham Origins jest kalką poprzedniej odsłony. Duży cios to koszmarne błędy i brak jakiegoś konkretnego zagospodarowania miasta.  

Na drugim końcu jest dosadnie ciężka i wciągająca fabuła z kilkoma zwrotami akcji, klimatyczna sceneria i ciągle dająca masę radości sztuka kopania i okładania po gębie. Jasne, można powiedzieć, że brak ewolucji bardzo dobitnie rzuca się w oczy także w tym aspekcie, ale tym razem formuła jeszcze broni się sama. Zapewne przy kolejnej kalce bez dodatkowych rzeczy już się nie powiedzie.  

Wszędzie tam gdzie ekipa z Montrealu nie musiała zacząć grzebać przy kodzie widać, że Batman to dobra gra. Obserwujemy to właśnie po elementach kopiowanych z poprzedniczek i fabule, jednak gdy już trzeba coś przeprogramować, ustawić i dodać ukazuje się niedoświadczenie ekipy. Całe szczęście, że jeszcze nie było tych elementów tak wiele. Boje się co będzie za rok, bo na pewno nie będę już tak łaskawy.